OMAHA BEACH

Als er één plek is waar de Landing bijna vastliep, dan is het wel op Omaha Beach.

De plek was eigenlijk niet echt geschikt voor een amfibische aanval en zat vol risicofactoren, maar het was de enige mogelijkheid tussen de Britse Gold Beach in het oosten en Utah Beach, het tweede Amerikaanse strand, in het westen op de kust van de Cotentin. Van Grandcamp tot Arromanches bestaat de kust uit steile krijtrotsen die enkele tientallen meter boven zee uitsteken. Tussen de dorpen Vierville, Saint-Laurent en Colleville ligt echter een inham van 7 kilometer waar de kust ‘inzakt’ tot een sterk dalende helling naar het strand dat bereikt wordt via kleine ingesloten dalen.

De plek is door deze natuurlijke omstandigheden gemakkelijk te verdedigen. Er worden niet minder dan veertien Widerstandnester(verzetsnesten) geteld. De meeste staan aan het begin van de ingesloten dalletjes die het strand met de hoogvlakte verbinden. De dalen zijn bovendien versperd met antitankmuren. De Duitsers hebben overal kanonnen, mitrailleursnesten, mortieren, mijnenvelden en prikkeldraadbarrières geplaatst.

In maart 1944 krijgt het strand de codenaam Omaha, naar een grote stad in de staat Nebraska. Drie maanden later gaat het strand de geschiedenis in met de bijnaam ‘Bloody Omaha’ vanwege de enorme verliezen van het Ve Amerikaanse legerkorps, gevormd door de 1e infanteriedivisie (generaal Huebner) en de 29e divisie (generaal Gerhardt).

De eerste gelande soldaten worden om 6.30 uur onthaald op intensief geweervuur en zitten vast op het strand. De luchtbombardementen van de nacht ervoor en de door de artillerie van de marine geloste schoten vóór de aanval blijken nauwelijks efficiënt. De Duitse verdediging is praktisch onaangetast. De Duitsers vuren zijdelings over het strand en maaien de aanvallers weg. Tot overmaat van ramp zinken vrijwel alle amfibietanks voordat ze de kust bereiken. De infanteristen moeten het zonder de onontbeerlijke steun van de artillerie doen. Naarmate de uren verstrijken, verergert de situatie. Door het opkomende tij wordt het strand steeds kleiner en vult het zich met aangespoelde lijken, talloze gewonden en de rokende resten van door bommen vernietigde voertuigen. De schepen die versterking aanvoeren, stuiten op de obstakels die de mannen van de genie, schaars geworden door de grote verliezen, niet op tijd hebben kunnen zuiveren.

Na een lijdensweg van meerdere uren voor de Amerikaanse soldaten, keert het tij eindelijk en beginnen ze succes te oogsten. De dalen zijn te sterk verdedigd. De GI’s rapen al hun moed en krachten bij elkaar en beklimmen de steile kliffen om in kleine groepen aan het eind van de ochtend de hoogvlakte te infiltreren. Ze vallen de vijand, die overigens steeds meer weerstand verliest, aan in de rug.

Op de avond van D-Day is het bruggenhoofd van Omaha niet meer dan 2 kilometer diep. De operatie die zeer slecht begon, eindigt echter met een succes. Maar tegen welke prijs! De verliezen zijn hoog. Meer dan 3.000 mannen, waarvan officieel duizend doden, zijn uitgeschakeld. Vijftien keer zoveel als op Utah Beach.