DE UITBREIDING VAN HET BRUGGENHOOFD

Op 6 juni 1944 lukt het de geallieerden om voet aan wal te zetten op de Normandische kust. Hun stellingen zijn echter nog kwetsbaar en de reacties van de in eerste instantie verraste tegenstander laten niet op zich wachten. Op dat moment beginnen de gevechten voor de consolidering en de uitbreiding van het bruggenhoofd. De tien komende dagen blijken doorslaggevend. De Britten en Amerikanen moeten zo snel mogelijk nieuwe troepen aan land zien te krijgen en tegelijk de aanvoer van versterking voor de vijandelijke troepen zoveel mogelijk vertragen.

In een straal van 300 kilometer rond het landingsgebied beschikken de Duitsers over 27 divisies, waarvan 4 pantserdivisies, die in enkele dagen ingezet kunnen worden. Ze beschikken dus over een onbetwistbaar getalsoverwicht. De geallieerden, die een tegen twee moeten vechten, lopen onder deze voorwaarden grote kans om meedogenloos naar zee teruggedreven te worden.

Maar de gebundelde en zeer efficiënte actie van de tactische geallieerde luchtmacht en het Verzet stuurt de boel in de war. De Duitse konvooien op de wegen vallen ten prooi aan de jachtbommenwerpers die zich meedogenloos op hen storten en slechts verkoolde wrakken en lijken achterlaten. De Duitsers zijn al snel genoodzaakt om zich ‘s nachts te verplaatsen om aan deze slachting te ontsnappen. De nacht is echter geschikt voor aanslagen van het Verzet. Dit vertraagt de aanvoer van versterking nog eens extra.

Ondertussen groeien de geallieerde strijdkrachten van dag tot dag. Dagelijks komen er gemiddeld 30.000 man, 7.000 voertuigen en 30.000 ton bevoorrading bij. Vaartuigen in alle soorten en maten vertonen een ongelofelijk schouwspel in de luwte van de golfbrekers (Gooseberries) die voor elk van de vijf landingsstranden aangelegd zijn door oude schepen tot zinken te brengen. Op zee lossen grote vrachtschepen oorlogsmaterieel op stalen ponten, de ‘Rhinoferries’. Amfibievoertuigen, DUKW’s, brengen de vracht naar de stranden. Andere platbodems, zoals de LST en LSI, landen regelrecht op het strand en de tanks, vrachtwagens en soldaten verlaten de schepen via de boeg. Tegenover Arromanches en Saint-Laurent is begonnen met de bouw van twee kunstmatige havens (de Mulberries). In Port-en-Bessin en Sainte-Honorine-des-Pertes kan brandstof dankzij het PLUTO-dispositief binnenkort via een systeem van flexibele buizen rechtstreeks van de tankers naar de op het land opgestelde opslagplaatsen vervoerd worden.

In nog geen tien dagen tijd winnen de geallieerden de strijd van het bruggenhoofd. Op 18 juni hebben 600.000 mannen voet aan wal gezet en zijn 100.000 voertuigen gelost. Hun opmars blijkt aanzienlijk sneller dan die van de Duitsers, waardoor ze vlot een verbinding kunnen leggen tussen de verschillende aanvalszones.

De tussen Sword Beach en Juno Beach opengebleven doorgang is op 7 juni gesloten. De volgende dag is het contact gelegd tussen de Britten van de 50e divisie en de op Omaha gelande GI’s, die tot diep in het achterland van de Bessin doordringen: zowel naar het westen, richting Isigny, en naar het zuiden tot aan Caumont-l’Eventé, 30 kilometer landinwaarts. Aan de andere kant van de baai van Les Veys nemen de parachutisten van de 101eAirborne op 12 juni Carentan in. De gevaarlijke ‘hoek’ tussen Utah Beach en Omaha Beach is ook gevallen. De geallieerden beheersen inmiddels een ononderbroken bruggenhoofd van ruim honderd kilometer, van Quinéville in het westen tot aan de Dives in het oosten.