DE HEGGENOORLOG

Na de inname van Cherbourg brengt Bradley zijn troepen terug naar de lijn Carentan-Portbail, met als bedoeling de aanval te hervatten in zuidelijke richting. Maar het offensief, dat begin juli in de stromende regen ontketend wordt, stagneert. De Duitsers hebben ondertussen belangrijke versterking gekregen en alle tijd gehad om uiterst efficiënte verschansingen te bouwen, verdedigd door al even efficiënte eenheden zoals de parachutisten van generaal Meindl en elementen uit de pantserdivisies Das Reich en Götz von Berlichingen van de Waffen-SS.

De strategen van Overlord hebben in hun voorbereidingen niet voldoende aandacht geschonken aan de eigenaardige indeling van de Normandische ‘Bocage’, het heggenland. De zware Amerikaanse oorlogsmachine kan zich met moeite aanpassen aan deze doolhof van kleine, door dichte heggen omsloten weilandjes en holle wegen die zich uitstekend leent voor guerrilla-achtige acties. Met Panzerschreck (antitankwapen gebaseerd op de Amerikaanse bazooka) uitgeruste schutters zitten verscholen in het struikgewas. Bij het beklimmen van elke heg tonen de geallieerde tanks hun pantserloze onderkant. De ene tank na de andere wordt in een handomdraai vernietigd.

De gewoonlijk zo doorslaggevende steun van de artillerie en de luchtmacht baat hier amper, omdat de stellingen van de Duitse soldaten niet exact te bepalen zijn. De ‘heggenoorlog’ wordt voor alles een infanteristenslag waarin de verdediger een machtspositie heeft. De GI’s vallen per tientallen, honderdtallen in deze hel om een heg te veroveren die op de vorige lijkt en op alle nog te overwinnen heggen.

Zevenduizend GI’s worden gedood of raken gewond bij de inname van het bescheiden dorpje Sainteny, tussen Carentan en Périers. Tienduizend soldaten zijn buiten gevecht gesteld voordat ze op 8 juli La Haye-du-Puits kunnen binnendringen en de rand van Lessay bereiken, acht kilometer verderop… en een week later. Voor elke gewonnen meter een leven. Sommige eenheden zijn ingekrompen tot enkele tientallen soldaten. De verliezen zijn nog erger bij de inname van Saint-Lô, bitter verdedigd door parachutisten die de heuvels ten noorden van stad in handen hebben. Een oorlogscorrespondent die op 18 juli de ‘ruïnestad’ betreedt, na de mannen van de 29e divisie, heeft het over ‘de vallei van de schaduw van de dood’.

“We winnen terrein in een slakkentempo” onderkent Bradley. “De Duitser laat ons een duizelingwekkende prijs betalen voor de schamele meters die we winnen”. Een andere Amerikaanse generaal voegt hieraan toe: “Deze verrekte oorlog zou nog wel tien jaar kunnen duren!”

De maand juli van 1944 is ongetwijfeld de meest moeilijke en sombere maand voor de geallieerden. Voorspeld was dat zestig dagen na de eerste landing Bretagne bevrijd en de Loire bereikt zou zijn. Maar, ze zitten nog steeds vast op de lijn Saint-Lô – Caen. In meer dan drie weken tijd heeft het front slechts enkele kilometers terrein gewonnen, tegen aanzienlijke verliezen. In dit tempo hebben de Amerikanen nog zeker een maand nodig om Coutances te bereiken.